Kenia to niezaprzeczalnie waleczny kraj. Wielokrotnie próbowano ingerować w jego granice, wprowadzać swoje rządy, tłamsić tubylców, a jednak nigdy lud tego państwa się nie poddał. Kenia stanowi niesamowitą mieszankę kulturową. Żyje tu wiele plemion afrykańskich, Azjaci, Hindusi, Europejczycy, Amerykanie, Ugańczycy. Religie, które można tu odnaleźć to Chrześcijaństwo i jego odłamy, Islam, religie plemienne i hinduizm. W Kenii mówi się w 44 językach, bo nie wiem, czy wiesz, ale prawie każdy język plemienny dzieli się na kilka dialektów. Jednak urzędowymi językami są angielski ( ze względu na silną obecność Brytyjczyków przez dekady) i dzielący się na 20 dialektów- język suahili. Czy te fakty nie są już fascynujące?
Trochę geografii Kenii
Niewątpliwie Kenia leży w Afryce, a konkretniej w jej wschodniej części. Graniczy z Somalią, Etiopią, Sudanem Południowym, Ugandą i Tanzanią. Wybrzeże tego kraju okalane jest przez wody pięknego Oceanu Indyjskiego, a sama linia brzegowa mierzy aż 500 km.
Kenia zajmuje powierzchnię 580 tys. km2. Znajduje się na wysokości równika, co oznacza, że panuje tu klimat tropikalny. Występują tu więc okresowo obfite opady deszczu oraz susze. W kraju tym dominują płaskowyże wzniesienia i masywy górskie. Kraj ten przyciąga turystów głównie ze względu na nietuzinkową Sawannę, bajowe plaże i różnorodną kulturę. Właśnie… jacy oni są?
Moje doświadczenie z mieszkańcami Kenii mogę opisać, jako bardzo harmonijne. Absolutnie nie neguję ich sposobów na zarabianie pieniędzy. Przed przyjazdem często słyszałam, że są oni nachalni. Owszem, Kenijczycy zabiegają o każdego turystę, ale nie nazwałabym tego byciem nachalnym. W wielu innych krajach na każdym kroku jest nam coś oferowane, bo jesteśmy turystami, bo dzięki nam mieszkańcy mają co jeść, bo mało zarabiają, bo szef im każe itd. Może warto wykorzystać tę sytuację do rozmowy, poznania ich kultury. Nie chcesz nic kupować? Ok, podziękuj i odejdź. Przecież jesteś na wakacjach. Po co te nerwy?
Wracając do Kenijczyków, myślę, że ich styl życia i osobowość zależy od tego, na jakim poziomie żyją. Byłam w wielu krajach, w których skrajne ubóstwo ukazywało w ludziach takie cechy jak: szczerość, bezinteresowność, otwartość i gościnność. Tu jest tak samo. Gdy człowiek zagłębi się w kulturę Kenijczyków, dłużej z nimi porozmawia, bez handlowych przepychanek, może odkryć, jakie cenne wartości się w nich kryją.
Natomiast mam wrażenie, że są ostrożni w kontaktach z „białymi”. Na początku są bardzo nieufni. Uważają nas na zamożnych ludzi, często pieniądze przysłaniają im prawdziwe relacje. Nie są świadomi, że na wakacje w Kenii często zbieramy cały rok.
Nie mam pojęcia natomiast, jak jest w prawdziwych plemionach, których jest w Kenii całkiem sporo. Może będzie mi kiedyś dane zobaczyć życie w wiosce oddalonej od miejskich skupisk. 🙂
Jest pyszne. Kuchnia kenijska to mieszanka tych, które zaistniały w kulturze tego kraju, a więc: brytyjskiej, indyjskiej, arabskiej i trochę włoskiej.
Oczywiście możemy skosztować tu owoców morza, mięsa (jagnięciny, koziny), dania z mąki kukurydzianej. Dodatki stanowią warzywa takie jak: ziemniaki, groch, fasola, kukurydza. Królują tu też świeże owoce i pyszna kawa oraz herbata.
Ciężko jest mi określić, co tak pysznego tam jadłam. Stoły były zawsze suto zastawione wieloma potrawami i każda z nich była bardzo smaczna. Chyba najbardziej smakowa mi część tej indyjskiej kuchni oraz grillowane ryby oraz owoce morza.
Jeśli mam być szczera, to nie zapuszczałam się poza hotel po zmroku. Natomiast rozmawiałam z ludźmi, którzy odwiedzają Kenię regularnie i uważali oni, że nie ma powodów do obaw.
Jak każdy turystyczny kraj- również Kenia- nie mogłaby sobie pozwolić na katastrofy związane z turystami. Choć na pewno zdarzają się kradzieże, czy drobne przepychanki, to w miejscach, gdzie wypoczywamy, nie mamy się o co martwić. Prędzej kąśnie nas skolopendra, niż tubylec zechce zszargać swoją opinię.
